Одинокий город
БАМ!
Дверь распахнулась, и Шэнь Няньвэй вошла, чтобы увидеть Бай Цююй, лежащего без сознания на кровати, пьяного до бесчувствия.
Она нахмурила свои ивовые брови, взяла пилюлю для вытрезвления и с трудом влила ее ему в рот.
— Не пей… — Бай Цююй оттолкнул чашку, невнятно бормоча: — Девочка… братец скучает по тебе!
Кончики пальцев Шэнь Няньвэй дрогнули, ее глаза похолодели.
Когда она была ребенком, кто когда-либо заботился о ком-то другом? Это было исключение, и если этот человек не сотрудничал, она бросила чашку и ушла, не останавливаясь.
— Лучше бы ты умер пьяным.
В углу, в тени, маленький паучок дрожал, его клешни не обнимали его, только когда холодная девушка ушла, он, казалось, пережил катастрофу и вздохнул с облегчением, оставаясь на месте.
Когда рассвело, они прошли тысячи гор и рек, не оставив следов!
Конный экипаж ехал по ухабистой горной дороге, настолько тряской, что могла выбить кости, но, к счастью, это был демонический экипаж, а колеса были сделаны из красного железа, и, более того, люди, ехавшие в нем, были не обычными.
Му Бэйчэнь, опираясь на стену, крепко спал, его пояс был свободно надет на пальцы, он не боялся, что экипаж сбился с пути.
Девушка в зеленом рядом с ним, держа в руке нефритового демонического лиса, пробормотала: «Братец, с тех пор, как мы покинули город Юаньчжоу, ты в порядке? Ты нашел того, кто тебя предал, и поймал Ли Цзиня, чтобы очистить свое имя…»
С тех пор, как они покинули город Юаньчжоу, все было неспокойно, и никто не мог быть уверен.
— Ты беспокоишься о чем-то?
Му Бэйчэнь открыл глаза, когда протрезвел: «Не волнуйся, когда мы вернемся в Западную Пустошь и унаследуем дело нашего господина, я отвезу тебя обратно в Великую Чжоу».
— Угу!
Сяньгэ взяла чашку и подняла ее, чтобы выпить.
Вино вошло в ее грудь, глаза оставались ясными, только невыразимая тоска, как осенняя вода, переполняла ее.
В это время осенний дождь лил, она подняла лицо к дождю, и чистые слезы смешались с дождевой водой.
Это дождь? Это слезы? Это печаль, это тоска, это горечь, это боль!
Она сжала холодный нефрит в ладони, как будто держала свою печаль, и была наполовину пьяна.
Достав короткий меч из-за пояса, она издала пронзительную флейтовую мелодию, которая была полна печали.
Осенняя печаль в сердце, осенний дождь, флейта, печаль, самая трогательная — это сердце девушки.
Осенний дождь прекратился, флейта тоже перестала звучать, Сяньгэ снова выпила глоток вина и сказала:
— Дядя Бэйчэнь, ты едешь на демоническом экипаже, а я управляю им. Почему бы тебе не пойти вперед и не помочь мне?
Му Бэйчэнь не поднял век: «Мой клинок не для того, чтобы убивать людей!»
— О? — Сяньгэ подняла бровь и подстрекнула: — Тогда для чего он?
Грудь Му Бэйчэня резко вздыбилась, он схватил чашку и выпил ее: «Пей!» Он поднял голову и выпил, но был задушен крепким вином и закашлялся.
— Поскольку он не для того, чтобы убивать людей, значит, он для того, чтобы убивать демонов. Я попробую, — уголки ее губ изогнулись в злой улыбке.
Му Бэйчэнь: «…» Казалось, его уголок рта дергался.
Бум!
Огромное дерево впереди внезапно упало, перегородив дорогу.
Шиииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииии
Внимание! Этот перевод, возможно, ещё не готов.
Его статус: идёт перевод
http://tl.rulate.ru/book/147030/8041567
Готово:
