Под тусклым светом скрывается демон из тёмного мира. Кажется, что стоит свету погаснуть полностью, и этот демон сможет поглотить весь мир.
Сквозь дома за углом разносились рыдания, наполненные глубокой скорбью.
Белый парус, высоко поднятый в ночном небе, танцевал на ветру, словно душа, тоскующая по миру, но вынужденная покинуть свой дом и отправиться туда, куда ей суждено.
Одетый в чёрный костюм и выглядевший необычайно официально, Тэндо вышел из-за угла с серьёзным выражением лица.
Он остановился перед дверью, от которой веяло печалью, и его сердце сжалось. Всё-таки он не смог избежать этого — прийти сюда, чтобы присутствовать на похоронах человека, которого он даже не знал.
Но это было далеко не в первый раз.
В префектуре Нагано пауки убили немало полицейских. В сочетании с убийствами, совершёнными Девушкой-Леопардом в Токио, это привело к огромным потерям за короткий срок.
Тэндо уже посещал множество похорон. Некоторые из умерших были просто знакомыми по работе, другие — коллегами, с которыми он даже проводил совещания.
Были и те, кто раньше служил под его началом, выполняя его приказы.
Знакомые и незнакомые — все они превратились в холодные цифры. В итоге их жизни свелись к четырём словам: "погиб при исполнении долга".
Всего четыре слова — и вся жизнь.
Процветание Токио — лишь видимость, и каждый может увидеть его суету.
Этот блеск скрывает тьму, которая прячется под поверхностью. Этот шум заглушает все тихие рыдания и стенания, оставляя лишь иллюзию величия.
Но сейчас Тэндо хотел прикоснуться к самой настоящей стороне этого города.
Подойдя к двери дома Норико, Тэндо глубоко вздохнул и вошёл внутрь.
Он не знал никого вокруг. Или, точнее, ему не нужно было никого знать. Он пришёл ради Норико, и этого было достаточно.
Войдя в главный зал, Тэндо сразу заметил чёрно-белую фотографию, выделявшуюся на фоне всего.
Девушка на фотографии всё ещё улыбалась, но в её глазах уже не было той жизненной силы.
Умершие обречены исчезнуть из памяти людей.
Яркая жизнь и красочный мир превращаются в простые чёрно-белые тона.
Это то, что ждёт каждого в конце.
Чёрное и белое символизируют жизнь и смерть.
Слева и справа от фотографии стояли люди. Женщина средних лет, стоящая на коленях, вероятно, была матерью Норико.
С другой стороны стоял мужчина с каменным лицом, полным усталости. Боль от потери дочери была невыносима, но он должен был держаться, чтобы восстановить разрушенный дом.
– Жизнь человека полна ярких красок, но когда человек умирает, эти краски постепенно тускнеют в памяти других, превращаясь в размытые чёрно-белые тона, пока... в конце концов, люди не перестают помнить его лицо.
Эти слова внезапно всплыли в памяти Тэндо. Их произнёс Тайдзи Камияма, когда увидел, как Тэндо возвращается с похорон коллеги.
Тогда Тэндо не испытывал таких чувств, но сейчас... его разум будто охватила буря, и за короткое время он вспомнил все улыбки этой девушки.
Не только её, но и тех, кто превратился в холодные цифры — его коллег, знакомых... Сцены совместной работы или смеха всплывали в памяти.
Если друзья, которых мы встречаем в жизни, — это огромный свиток, то сколько из этих образов в памяти остались яркими, а сколько уже стали чёрно-белыми?
– Примите мои соболезнования, – с тяжёлым сердцем произнёс Тэндо, зажигая благовоние. Он протянул руку, чтобы помочь встать женщине: – Я знаю, что любые слова сейчас бессмысленны, но... всё же прошу вас...
– Вы... одноклассник Норико? – Женщина с покрасневшими глазами с трудом собралась с силами, чтобы заговорить: – Или, может, её учитель?
– Я Тэндо Синдзан. Я... – Он сделал паузу, но решил сказать правду: – Полицейский.
– Я был там, когда с вашей дочерью произошёл несчастный случай.
– Простите... я не смог спасти её.
Тэндо опустил голову. Перед родственниками погибшей он, как полицейский, чувствовал, что не выполнил свой долг — защитить других.
Хотя это и не его вина, но... он не мог справиться с этим чувством.
– Вы — офицер Тэндо. – Услышав его имя, мать Норико вдруг оживилась: – Я слышала о вас от Саи. Это вы спасли её.
– Да. – Тэндо оставался неподвижным: – Но к тому времени, как я среагировал, ваша дочь...
– Я не виню вас. – Мать Норико покачала головой: – Я знаю, что офицер Тэндо сделал всё, что мог.
– Это неизвестные существа убили мою дочь. – При упоминании о них в её глазах вспыхнула ненависть: – Они убийцы!
– У каждого есть чувство удачи, – сказал отец Норико, поддерживая свою жену. – Люди думают, что мир настолько велик, что даже если неопознанные формы жизни нападут, они, возможно, не смогут их найти. Но когда дело доходит до тебя самого, разве не становится слишком поздно?
– Норико... нет, мы тоже так думаем, – вздохнул отец Норико. – Этот ответ действительно невыносим.
– Офицер Камияма! – мать Норико схватила Тэндо за рукав, её лицо выражало слабость и отчаяние. – Вы обязательно уничтожите всех неопознанных форм жизни!
– Вы, столичная полиция, должны убить всех тех, кто убил Норико!
Первый раз она просила подтверждения, второй раз – повторяла свою навязчивую идею.
После потери дочери её психология и все эмоции превратились в одно – месть.
Тэндо молчал.
– Офицер Камияма, Кэйму... он был убит неопознанной формой жизни. Вы должны отомстить за него!
– Офицер Камияма, умоляю вас, столичная полиция должна поймать убийцу моего сына!
– Офицер Камияма, пожалуйста, берегите себя. Я думаю, даже мой покойный брат не хотел бы видеть вас...
– Эти монстры! Эти проклятые монстры!!!
– Ууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
http://tl.rulate.ru/book/126144/5449821
Готово:
