– Рррррр!!! – заревел Король Ветровых Волков, и ветряные лезвия, покрывавшие его тело, начали бешено вращаться.
– Пфф, пфф, пфф, пфф! – Два огненных шара, попавшие в него, мгновенно разлетелись на части, разрушенные ветряными лезвиями.
[–2500]
[–2500. Атака всё ещё действует, но эффект уже сломан.]
– Как, чёрт возьми, с этим сражаться? – Лин Янь был в полном недоумении, увидев это.
2500 урона. Даже если у Ветрового Волка сейчас 240 000 или 250 000 здоровья, потребуется 100 огненных шаров, чтобы его одолеть!
– О, я только что объединил силы ветра и огня, и, кажется, могу создать более мощный удар! Если добавить силу ветра к огненному шару, это значительно увеличит его мощь? – Внезапно глаза Лин Яня загорелись, и он подумал об этом.
Мастера стихий могут создавать навыки, но на самом деле это сопряжено с большими рисками. Если не повезёт, можно убить себя. Однако в этой жизни Лин Янь обладает профессией Сына Удачи. Неудача? Невозможно!
– Бум!!!! – Не раздумывая, Лин Янь мгновенно создал огромный огненный шар диаметром 1,5 метра.
– Вжжж!! – Но в следующий момент зелёная сила ветра вырвалась наружу с бешеной скоростью. В мгновение ока ветер влился в огромный огненный шар. Он начал вращаться по методу спирального ветряного лезвия. Вскоре огненный шар начал скручиваться и постепенно превратился в огненный бур. Однако, когда бур сформировался, он начал бешено дрожать, словно готовый взорваться в любой момент.
К счастью, в этот момент колесо удачи в глубине сознания Лин Яня мгновенно повернулось. Огненный бур, который вот-вот должен был взорваться, мгновенно стабилизировался. Затем он продолжил сжиматься. Бур стал невероятно острым, достигнув диаметра одного метра и длины трёх метров.
– Кланг!!!! – С металлическим звуком, огненный бур мгновенно поджёг траву в радиусе десятков метров вокруг. Затем он быстро устремился к Королю Ветровых Волков, находившемуся неподалёку.
– Рррррр!!!! – Увидев это, Король Ветровых Волков заревел с презрением. Ветряные лезвия, покрывавшие его тело, начали бешено вращаться. Он явно пытался блокировать этот удар своим телом.
В мгновение ока атака ветра и огня ударила по Королю Ветровых Волков.
– Бам!! – Мгновенно оглушительный рёв разнёсся по всему миру. Ветряной и огненный бур раздавил защиту ветряных лезвий на голове Короля Ветровых Волков и проделал огромную дыру, мгновенно пронзив его голову. К счастью, череп противника был крепким, иначе этот удар нанёс бы смертельный урон.
– Бум, бум, бум! – Среди оглушительного рёва бур взорвался. Ужасающая сила ветра и огня выжгла траву на площади, равной баскетбольной площадке, превратив её в чёрную пустыню. Даже почва была сдута ветром на десятки сантиметров.
[–72000 (критический урон)]
Огромное кровавое значение урона появилось прямо над головой Короля Ветровых Волков.
[–5000]
[–5000]
[–5000]
…………
Затем появилось множество значений постоянного урона!
Можно сказать, что эта атака почти лишила Короля Ветровых Волков половины его жизни. Лин Янь тоже был немного шокирован этой ужасающей силой.
[Дин... Поздравляем игрока с успешным созданием синего навыка: Ветряной и Огненный Разрывающий Бур LV1 (добавлено 200% силы, может наносить ожоги и разрывающий урон: 30%/сек, стоимость: 200)]
[Дин... Этот навык создан на основе Огненного Шара, поэтому он наследует уровень Огненного Шара: LV3]
[Ветряной и Огненный Разрывающий Бур LV3: Добавляет 260% силы, может наносить ожоги и разрывающий урон: 44%, 12/7000]
В тот же момент в сознании Лин Яня раздалась серия звуковых оповещений. Слушая их, даже он не мог не восхищаться ужасающей мощью этого навыка! Только усиление силы было вдвое больше, чем у Огненного Шара. Конечно, причина, по которой он смог нанести 70 000 урона за один раз, в основном заключалась в том, что он нанёс критический урон. Иначе, даже синие навыки, не говоря уже о золотых, не были бы настолько мощными.
– Более того, даже если бы не было критического урона, даже при критическом ударе можно было бы нанести более 10 000 урона за раз! – Лин Янь слегка улыбнулся, словно уже видел, как Король Ветровых Волков взрывается.
– Уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу
http://tl.rulate.ru/book/111966/5325541
Berkutov (ветеран рулейта/заложение основ)
5 июля 2025 в 21:14
0
Готово:
