Готовый перевод I synthesized the whole world / Я синтезировал весь мир - Архив: Глава 83

Председатель Ли стоял, слегка согнув колени, его тело замерло, словно вкопанное в землю. В голове пронеслись все унижения, которые он пережил за свою жизнь. В этот момент он наконец осознал, что перед ним — настоящие звери, лишённые даже капли человечности. Раньше, быть может, раболепие могло спасти ему жизнь, пусть и ненадолго. Но сейчас, даже если он сломает себе позвоночник, вобьёт колени в землю и будет биться головой до крови, результат, скорее всего, не изменится.

Морщинистая рука опёрлась о землю, подняв облачко пыли. Это был Председатель Ли, который, собрав последние силы, поднялся. Слёзы текли по его лицу, он стиснул зубы, бросил взгляд на Хену, лежащую вдалеке, чьё состояние было неизвестно, а затем посмотрел на Хунъюнь, стоявшего с оружием в руках.

– Я не стану на колени, – дрожащим голосом произнёс пожилой Председатель Ли. Он опёрся ладонями о землю и медленно поднялся. Его грудь наконец выпрямилась, но лицо было залито слезами. – Вы всего лишь звери! Я не стану кланяться зверям. Пусть я умру, но не опущусь перед вами!

– Разве сейчас не поздно прозревать? – в голосе подполковника Нина мелькнула нотка паники, но в этот момент в его сознании раздался голос его старшего брата, Нина Фэна.

[Звездолётная пушка завершила прогрев.]

Брови подполковника Нина расслабились. До этого он лишь блефовал, подавляя мусорщиков своей жёсткостью. Он тоже боялся, что его голова внезапно взорвётся от этого невероятного луча. Что за "лизнуть кровь на лезвии ножа"? Это всего лишь слова. Наконец, он выиграл время своей игрой, и теперь ему не о чем беспокоиться.

Подполковник Нин развернулся, указал пальцем на место, где стояли Хунъюнь и Председатель Ли, и сквозь зубы произнёс:

– Отправляйтесь в ад!

Гуууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

Внезапно он вспомнил того "хакера", с которым сталкивался раньше.

Теперь два силуэта постепенно слились в его сознании в один. Тот же плащ, развевающийся на ветру, тот же мальчишка, который всегда создавал впечатление, будто стоит в самом центре бури, но при этом остаётся непоколебимым.

Он напомнил ему о чём-то давно забытом...

Президент Ли сжал кулаки, его лицо выражало глубокое самоосуждение.

Хун Юнь смотрела на фигуру мальчика, и страх в её глазах постепенно рассеивался, уступая место слабому, но заметному свету.

Тело президента Ли задрожало, а в его сознании, словно молния, пронзила догадка.

Это был он, кто помог Хун Юнь улучшить её гены!

Это был он, кто тайно остановил команду Межзвёздного Альянса!

Как же его звали?

Президент Ли изо всех сил пытался вспомнить, но имя, над которым он когда-то насмехался, никак не приходило на ум.

– Как у тебя может быть такой уровень защиты! – воскликнул подполковник Нин, его глаза широко раскрылись от изумления. – Ручной защитный щит, способный выдержать удар звездолёта-разрушителя!

За всю свою карьеру, будь то в бандитских шайках или на военной службе, он никогда не сталкивался с технологией такого уровня. Всё, что происходило перед ним, было за гранью его понимания. – Кто ты такой!

Юноша в синем плаще выглядел усталым и подавленным. Он сделал шаг вперёд, преодолев расстояние почти в сто метров, и оказался за пределами красной линии. Он поднял с земли маленькую девочку, вернулся к толпе мусорщиков и передал её обезьяне.

Глаза обезьяны были полны слёз.

– Брат Ци...

Юноша улыбнулся, затем повернулся к подполковнику Нину.

– Меня зовут Чэн Ци. Ци, как у нищего. И я настоящий... мусорщик!

– Ссс...! – подполковник Нин невольно отступил на шаг, резко вдохнув воздух.

Внезапно он словно что-то заметил. Его взгляд устремился на "маленький Сатурн" на плече Чэн Ци.

– Свет на этом устройстве погас. Оно потратило огромное количество энергии. Оно не выдержит второго удара!

Подполковник Нин резко крикнул в небо: – Брат, немедленно нанеси второй удар!

http://tl.rulate.ru/book/127085/5372983