Готовый перевод After becoming Noah, choose Gagra / Став Ноем, я выбрал Гагру: Глава 34

– Ээ? – Ирума Хуи, управляя Корона Гауссом, с удивлением посмотрела на своё тело.

Что произошло? Как она снова превратилась в гиганта света?

Но на этот раз всё было иначе.

Раньше это был Ноа, кто управлял этим телом, но теперь... всё полностью контролировалось её сознанием.

Более того, это гигантское тело словно стало её собственным, и она могла использовать его без малейшего чувства дискомфорта.

Гагула, уставившись на свои руки, нахмурился.

– Почему это снова этот раздражающий тип? – скучающим тоном произнёс он, обращаясь к Ноа. – Ты специально это сделал? Ты же знаешь, что он мне не нравится.

– Это правда, но не спеши с выводами, – улыбнулся Ноа, мастерски владеющий технологией контроля температуры. – Если ты его ненавидишь, то было бы жаль не использовать его, верно?

– Послушай, измени своё отношение. Если ты его ненавидишь, используй его на полную! Покажи ему, насколько ты силён.

– Хм? – Гагула задумался, его брови медленно разгладились.

Это имело смысл. Если не использовать что-то из-за ненависти, разве это не сделает того парня слишком дешёвым?

Ладно!

Тогда примем радостное решение.

Используем его на полную! Используем! И снова используем!

Разобравшись с этим, Гагула сжал кулак и бросился вперёд со всей своей мощью!

– Вперёд! – зарычал он, устремляясь к клану Кириелоидов.

Размахивая руками, он выпустил луч света, уничтожая врагов!

[Солджет Рэй!]

Гул——!

Бум——!

Синий импульс света пронёсся через передние ряды Кириелоидов, и десятки из них мгновенно исчезли в огне взрыва.

Когда свет угас, он уже собирался вступить в ближний бой, но вдруг резко взмахнул рукой, сделав жест гильотины.

Свист——!

Серебряный клинок света вылетел, аккуратно срезая головы ряда Кириелоидов. Затем он переключился на красный тип энергии и, сжав кулаки, бросился вперёд, нанося удары один за другим!

Ноа: – ???

Ты говоришь, что ненавидишь его, но играешь так мастерски, да?

– Как и ожидалось от мистера Гагулы, я не могу отставать. Ради всех людей позади меня... – Ирума Хуи, управляя Корона Гауссом, использовала ускорение Гаусса, телепортировалась за спину Гагулы и ударила Кириелоида, который пытался подкрасться.

Двое встали спиной к спине и кивнули друг другу.

Они начали действовать вместе, атакуя Кириелоидов впереди, пытаясь очистить пространство.

Ноа и Бог Кириелоидов смотрели друг на друга, не двигаясь.

Они напоминали мастеров боевых искусств, готовых к дуэли, смотрящих прямо в глаза друг другу, словно ожидая слабости.

– Ах, как скучно, – Ноа покачал головой, и слабый свет начал исходить из его тела.

Его размер постепенно увеличивался, пока не достиг соответствующей величины.

[Маховое движение + ускорение Гаусса + сверхвысокоскоростное движение!]

Наложив три слоя ускорения, Ноа поднял кулак и медленно отклонился назад. В момент удара его фигура уже оказалась перед Богом Кириелоидов.

Кулак, обёрнутый силой света, пробил тьму и устремился прямо к уродливой голове!

Бог Кириелоидов был ошеломлён. Он не успел разглядеть атаку и не ожидал, что гигант света сможет так легко пробить его тьму!

Бум——!

Защитная энергия была разрушена, и кулак света ударил его по лицу, вызвав мощный взрыв.

Бог Кириелоидов, прикрывая лицо, отступил. Помимо боли, он почувствовал, как его лицо горит от света. Он поднял голову и прошипел:

– Этот свет чище, чем у них в те времена. Ты не гигант света из этого мира! Зачем ты вмешиваешься в чужие дела?

– О? – Ноа слегка удивился.

Хотя сейчас он был лишь частью энергии, отделённой от основного тела, и не находился в пиковой форме, способность выдержать его удар, не отлетев, действительно делала Бога Кириелоидов сильнее Кайкуина. По крайней мере, он заслуживал трети звания "Бог".

– Я действительно не из этого мира, но это не мелочь. Ведь я не принадлежу этому миру, но этот мир принадлежит мне.

Как хранитель света древней вселенной, вселенная, которую он охраняет, не имеет границ.

Так что ни один мир не может владеть Ноа, но Ноа "владеет" бесчисленными мирами, которые приветствуют и восхищаются им!

– Ты слишком высокомерен! – Бог Кириелоидов взмахнул рукой, выпустив бесчисленные алые молнии тьмы, которые устремились к хранителю света со всех сторон, без мёртвых зон.

Ноа телепортировался назад, отдалился, поднял руки и активировал Нексус Армор, включив мысли Ультрамана.

Он насильно направил тёмные молнии, атаковавшие Нексус Армор, и поглотил их все!

После поглощения тьма превратилась в свет.

Ноа, получив подкрепление, был полон радости.

Разделившись на два клона и сражаясь на трёх фронтах, он сократил энергию, которой хватило бы на пять минут полной силы, до двух с половиной минут.

Эти клоны – не обычные копии. После слияния с оригиналом они получают его силу.

Можно сказать, это одноразовое превращение.

Глаз Бога Кириелода увидел, как тьма превращается в свет, и в его сознании всплыли воспоминания, тянущиеся из глубины 30 миллионов лет.

Страх охватил его сердце, и он гневно спросил:

– Почему ты способен поглощать энергию тьмы? Кто ты такой?!

– Не люблю повторять одно и то же дважды, – ответил Ной, повернув запястье и мгновенно выпустив [Частицы Пера].

Благодаря суперсоставной форме, частицы пера окружили луч Дайны, разрезающий чудеса, и световой клинок Гаусса!

Бог Кириелод поспешно поднял щит из тьмы.

Свист!

Непрерывные атаки световых пуль разбивали щит на части, пока он, наконец, не рухнул, ударив Бога Кириелода в грудь.

Бум... Бум... Бум...

– Чёрт возьми! – выругался Бог Кириелод, отброшенный назад.

Он в ярости поднял руку и выпустил огромную пулю из тьмы.

Гууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

http://tl.rulate.ru/book/125303/5444082